W 1926 wydał swoją pierwszą powieść L'uomo nel labirinto, zgłebiającą wzrost w siłę włoskiego faszyzmu w latach 20. Jako zagorzały demokrata z silnymi poglądami antyfaszystowskimi, Alvaro swoimi przekonaniami politycznymi naraził się na bycie celem inwigilacji faszystowskiego reżimu Mussoliniego. Był zmuszony opuścić Włochy i w latach 30. podróżował po zachodniej Europie, Bliskim Wschodzie i ZSRR. Podróże te zrelacjonował w esejach podróżniczych. W 1938 wydał L'uomo è forte – napisaną po pobycie w ZSRR obronę jednostki przed uciskiem totalitaryzmu.
Po drugiej wojnie światowej Alvaro powrócił do Włoch. Ponownie pracował dla znaczących dzienników jako korespondent, krytyk teatralny i filmowy oraz redaktor. W 1947 został wybrany sekretarzem Włoskiego Stowarzyszenia Pisarzy. Urząd ten pełnił do swojej śmierci.
Kariera literacka Początkowo, literackie wysiłku Alvara nie cieszyły się dużym sukcesem. Krytycy chwalili jego pierwszą powieść L'uomo nel labirinto (Człowiek w labiryncie) za przedstawienie wyobcowania jednostki i społeczeństwa jako całości.