Łokieć i inni aktywiści tomaszowscy (głównie żydowscy) zarejestrowali Związek Zawodowy Przemysłu Krawieckiego, który miał gwarantować „ochronę interesów klasowych i ekonomicznych robotników przemysłu krawieckiego”. W latach 1930–1934 Łokieć pełnił funkcję przewodniczącego Związku. Skupiał on 70 członków (stan z marca 1934 r.). Przeprowadził wiele akcji socjalnych, a 3 listopada 1934 r. zorganizował strajk 90 krawców. Współpracował z innymi klasowymi organizacjami związkowymi, zwłaszcza ze związkiem włókniarzy, w którym czynnie działali jego starsi bracia Hersz Lejzer i Icek Zelman, z zawodu tkacze. Łokieć był represjonowany w okresie sanacyjnym jako jednostka sympatyzująca z organizacjami wywrotowymi.
W okresie okupacji został aresztowany na początku 1940 roku jako sympatyk komunizmu i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Auschwitz (nr obozowy 34505). Tam zmarł 28 maja 1942 roku, po dwóch latach pobytu w obozie.
Bibliografia Barbara Wachowska, W drugiej Rzeczypospolitej, w: Barbara Wachowska (red.), Tomaszów Mazowiecki.