XX wieku krytyka literacka sprowadzała się do korekty i rozwinięcia koncepcji Wellhausena.
Charakterystyka autorów źródeł J – Jahwista (ok. 950 p.n.e.): zwykle nazywa Boga Jahwe; przedstawia wydarzenia z punktu widzenia Królestwa Judy z podkreśleniem Aaronickiego kapłaństwa. Niektórzy dokumentaryści rozróżniają jeszcze w tradycji jahwistycznej J dwa wątki: J1 i J2, starszy J1 niezainteresowany kultem i młodszy J2, profetyczny i pod wpływem kultu. E – Elohista (ok. 850 p.n.e.): nazywa Boga El i Elohim (aż do objawienia imienia JHWH Mojżeszowi), odzwierciedla poglądy kapłanów z Szilo i plemion północnych (Królestwa Izraela). D – Deuteronomista (ok. 621 p.n.e.): odmienny stylistycznie, dbały o ścisłość, odzwierciedlający poglądy kapłanów z czasów króla Jozjasza; przypisuje mu się prawie całość Księgi Powtórzonego Prawa, a także znaczne fragmenty Księgi Jozuego, Księgi Sędziów, obu Ksiąg Samuela i obu Ksiąg Królewskich. Martin Noth uważał, że aż do ostatecznej redakcji Pięcioksięgu D rozwijało się samodzielnie i było prologiem do deuteronomistycznego dzieła historycznego, rozciągającego się od Księgi Powtórzonego Prawa do Drugiej Księgi Królewskiej. P – źródło kapłańskie (ok.