Zwolennikami tej hipotezy byli Alexander Geddes i Johann Vater, a początkowo również de Wette; ostatecznie hipoteza fragmentów została zintegrowana z hipotezą dokumentów za sprawą Hermanna Gunkela, który z pomocą tej pierwszej tłumaczył genezę dokumentu J. hipoteza uzupełnień: istniał jakiś podstawowy dokument (Grundschrift), który następnie uzupełniano o kolejne przekazy. W ramach tej hipotezy redaktorzy są również autorami, którzy dopisują własne opowieści i interpretacje. Hipotezę tę zasugerował Heinrich Ewald, ale nigdy jej nie rozwinął.
Klasyczna hipoteza czterech źródeł W 1853 Hermann Hupfeld, zwolennik hipotezy źródeł, zauważył, że źródło elohistyczne, które wyróżnił Eichhorn, nie mogło być jednym tekstem. Wyróżnił więc trzy dokumenty, z których miał powstać Pięcioksiąg: pierwszego elohistę (E1, najstarsze źródło zawierające szczegółowe przepisy rytualne), drugiego elohistę (E2) i najmłodszego jahwistę (J). Później część tekstu Tory (między innymi Księgę Powtórzonego Prawa) przypisano jeszcze jednemu źródłu – deuteronomistycznemu (D).