Tezy Astruca podjął i rozwinął Johann Gottfried Eichhorn (1752–1827), który wraz z Karlem D. Ilgenem rozwinął teorię znaną później jako „starsza teoria źródeł”. Według niej Pięcioksiąg miał powstać z dwóch źródeł elohistycznych (E1 i E², nazwanych tak od występującego tu imienia Bożego Elohim) i jednego źródła jahwistycznego (J od imienia Bożego Jahwe). Teoria odnosiła sukces, dopóki stosowana była tylko do Księgi Rodzaju, jednak gdy zaczęto badać sekcje prawnicze, straciła na wartości.
Chociaż początkowo bronił autorstwa Mojżesza, Eichhorn porzucił to przekonanie w następstwie przełomowych dla studiów nad Pięcioksięgiem badań Wilhelma Martina Leberecht de Wette’a z lat 1806–1807. W odróżnieniu od poprzedników, którzy opierali się na analizie narracyjnych partii Pięcioksięgu, de Wette punktem wyjścia dla swoich analiz uczynił kodeksy praw. Zauważył tym samym, że przepisy prawne i kultowe z rozdziałów 12-26 Księgi Powtórzonego Prawa odpowiadają reformie króla Jozjasza, datowanej na 622 rok p.n.e. i opisanej w rozdziale 23 2 Księgi Królewskiej. To pozwoliło de Wette’owi datować rdzeń Księgi Powtórzonego Prawa na drugą połowę VII wieku p.n.e. Odkrycie de Wette’a dostarczyło uczonym pierwszego pewnego punktu zaczepienia w badaniu historii tekstu biblijnego.