Władze Gdańska powołały trzyosobową Radę Wojenną, na czele której stanął burmistrz Gabriel Bömeln. Armię obrońców stanowiły gdańskie wojska zaciężne, obywatele miasta powołani pod broń oraz 2100 żołnierzy królewskiej gwardii konnej (wyjątkowo w dziejach w I Rzeczypospolitej, gdyż dotąd obowiązywała zasada, że Gdańsk broni się własnymi siłami). Dowódcą wojsk został generał Johann Wilhelm von Vietinghoff.
Z pomocą dla oblężonego króla szedł wojewoda lubelski Jan Tarło, mając ok. 8 000 jazdy i dragonów. Jednak 8 lub 9 (według niektórych źródeł 20) kwietnia 1734 pod Wyszecinem doszło do bitwy z korpusem rosyjskim dowodzonym przez generała Piotra Lacy‘ego. Mimo początkowej przewagi Polaków (Rosjan było ok. 3 tys.) Tarło nie zaatakował. Po wzmocnieniu sił rosyjskich przez głównodowodzącego armią oblegającą Gdańsk, feldmarszałka Burkharda Münnicha, oddziałami liczącymi 5 tys. nieprzydatnej przy oblężeniu miasta jazdy z armatami, Rosjanie zaatakowali i choć ponieśli poważne straty zmusili armię polską do odwrotu.