W 1958 roku dzięki pomocy Urzędu do Spraw Wyznań został ponownie duchownym. Przyjęto go do Kościoła Polskokatolickiego w PRL. Ponadto został adiunktem w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Kontynuował tam karierę naukową jako teolog starokatolicki. W 1960 roku uzyskał stanowisko docenta. W 1966 roku został kierownikiem Katedry Teologii Praktycznej Sekcji Starokatolickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.
W latach 1960–1965 piastował urząd administratora diecezji warszawskiej Kościoła Polskokatolickiego. W 1965 roku był jednym z inicjatorów usunięcia z funkcji zwierzchnika Kościoła Polskokatolickiego w PRL, Maksymiliana Rode. Typowany na jego następcę odmówił przyjęcia urzędu biskupa na rzecz Juliana Pękali i zadowolił się tytułami infułata oraz wikariusza generalnego Kościoła Polskokatolickiego. Od 1965 roku piastował funkcję sekretarza Rady i Prezydium Rady Kościoła Polskokatolickiego w PRL.
Uważany za szarą eminencję Kościoła Polskokatolickiego w latach 1965–1969.