Likert uznaje za najlepszy styl partycypacyjny. Twierdzi, że jest to styl wzorcowy, do stosowania którego dążyć powinien każdy kierownik.
Blake–Mouton Ta koncepcja stylów kierowania nawiązuje do stwierdzenia Likerta o dwóch podstawowych stylach kierowania – nastawienia kierownika na zadania lub na ludzi.
Robert Blake i Jane Mouton zbudowali siatkę kierowniczą, w której jedna z osi obrazuje stopień zainteresowania kierownika ludźmi, druga zaś – zadaniami. Badania empiryczne oraz analizy teoretyczne pozwoliły autorom siatki kierowniczej wyróżnić w niej 5 obszarów (pól), dotyczących 5 podstawowych stylów kierowania: styl zadaniowy – w którym kierownik przejawia wyłączne i duże zainteresowanie zadaniami; styl osobowy – wyłączne i duże zainteresowanie ludźmi; styl unikowy – brak zainteresowania ludźmi i zadaniami; styl zachowawczy – średnie zainteresowanie zadaniami i ludźmi; styl optymalny – duże zainteresowanie zadaniami i ludźmi
Reddin wyróżnił cztery podstawowe style: Przyjazny (towarzyski) – kierownik koncentruje się na problemach pracowniczych, w niewielkim stopniu na zadaniach.