W latach okupacji został wysiedlony z mieszkania, ale mógł pozostać w Bieżuniu, a jego umiejętności lekarskie wykorzystywali również Niemcy w ambulatorium w Sierpcu. Oficjalnie leczył ubezpieczonych pracowników polskich, udzielał jednocześnie pomocy medycznej i materialnej członkom ruchu oporu, aczkolwiek sam do żadnej podziemnej organizacji nie należał. Po wojnie, mimo podeszłego wieku kontynuował pracę w Bieżuniu, także po 1949, kiedy ze względu na ciężką chorobę zmuszony był pozostawać w łóżku; będąc jedynym lekarzem w miejscowości przyjmował pacjentów w bezruchu, w pozycji półsiedzącej. Dopiero w 1952 podjął pracę w Bieżuniu inny lekarz.
Od 1902 był żonaty (żona Janina Małkiewicz), miał jedną córkę Jadwigę, zmarłą na gruźlicę w 1936. Odznaczony był Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz szeregiem odznak strażackich. Zmarł 11 kwietnia 1954 w Bieżuniu i tamże został pochowany.
Bibliografia Andrzej Jerzy Papierowski, Jerzy Stefański, Płocczanie znani i nieznani. Słownik biograficzny, Książnica Płocka, Płock 2002, s. 643
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Zakroczymiu Kategoria:Ludzie związani z Bieżuniem Kategoria:Ludzie związani z Płockiem Kategoria:Ludzie związani z Żurominem Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy ginekolodzy Kategoria:Polscy interniści Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1954