Na tron wstąpił 3 sierpnia 1853, kiedy zmarł jego ojciec. Nie był aktywny politycznie, ale otwarty na kwestie społeczne. Doprowadził do uproszczenia administracji i większego rozwoju przemysłowego miasta. Od 1864 roku patronował pracom przy restauracji ratuszu w Altenburgu. W 1873 roku otwarto Muzeum Narodowe. W 9 lutego 1855 wydał zarządzenie o ścisłym porozumieniu wojskowym z Prusami. Tydzień później został mianowany na pruskiego generała à la suite. W czasie wojny prusko-austriackiej w 1866 roku, mimo osobistej sympatii dla wielu Wettynów i Austrii, zawarł sojusz wojskowy z Prusami. Konsekwencją ścisłego sojuszu z Prusami było przystąpienie Ernesta do Związku Północnoniemieckiego. Księstwo Saksonii-Altenburg w zamian za podporządkowanie się Prusom i przyjęcie narzuconego przezeń nowego porządku federalnego, otrzymało gwarancję niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium.
Rodzina Ernset i Agnieszka mieli dwoje dzieci: księżniczkę Marię Fryderykę Leopoldynę (1854-1898) księcia Jerzego Leopolda Ernesta (1856-1856)
Po śmierci Ernesta I jego następcą został bratanek Ernest II.
Bibliografia
thepeerage.com
Heinrich Ferdinand Schoeppl: Die Herzoge von Sachsen-Altenburg.