Okres powojenny Po wyzwoleniu osiadł z rodziną we Włocławku. Uczestniczył w reaktywowaniu Gimnazjum Ziemi Kujawskiej (obecnego Liceum Ziemi Kujawskiej). W 1946 stworzył Amatorski Teatr Szkolny, działający przy gimnazjum i od tamtej pory działał na rzecz teatru. Był także prezesem Caritasu. W 1950 został skazany na rok więzienia, lecz karę anulowano, a w 1959 został zrehabilitowany. Podczas tego krótkiego pobytu w więzieniu pracował jako bibliotekarz i założył teatr, w którym aktorami byli sami więźniowie.
W latach 1951–1963 wykładał język polski w państwowym liceum dla pracujących we Włocławku. W latach 1953–1964 prowadził ponadto kółko recytatorskie w Liceum Ziemi Kujawskiej. Od 1953 kierował Teatrem Ludzi Upartych. W latach 1953–1969 wystawiał w teatrze ZNP we Włocławku ponad 250 sztuk. Od 1963 wykładał język polski w Państwowym Liceum im. Marii Konopnickiej we Włocławku. Pracował tam do przejścia na emeryturę w 1979.
Stworzył Młodzieżową Estradę Poetycką i przewodniczył Szkolnemu Teatrowi Poezji, z którym wystawiał sztuki w Polsce, NRD i Czechosłowacji. Pisał także wiersze satytyczne, artykuły i opowiadania. Zmarł we Włocławku w swoje 74 urodziny. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku.