Występował misyjnie w Nowym Jorku i Connecticut, a następnie powrócił do ojczyzny gdzie był prowincjałem w prowincji San Bernardino. W 1889 mianowany prokuratorem generalnym swego zakonu.
11 lipca 1892 otrzymał nominację na biskupa Lacedonii. Konsekrowany został tydzień później w Rzymie. Obrzędu dokonał dziekan kolegium kardynalskiego Raffaele Monaco La Valletta. 29 listopada 1895 przeniesiony na urząd metropolity Acerenzy i Materny. Po kolejnych czterech latach został delegatem apostolskim do Kanady. Otrzymał wtedy stolicę tytularną Larissa. 30 września 1902 powrócił po kilkunastu latach do USA jako apostolski delegat. Opiekował się szczególnie mniejszościami językowymi i tym by mianować biskupów tego samego pochodzenia etnicznego, lub takich by mówili ich językiem.
Dnia 27 listopada 1911 podniesiony do rangi kardynała prezbitera Santa Maria in Ara coeli przez papieża Piusa X. W maju 1914 awansowany na kardynała biskupa Velletri. Brał udział w konklawe 1914 roku. 26 lutego 1916 został prefektem Świętej Kongregacji Zakonów. Zmarł niespełna rok później. Pochowany we franciszkańskim kościele w rodzinnym miasteczku.
Bibliografia
Catholic-Hierarchy
Kategoria:Włoscy kardynałowie XX wieku Kategoria:Włoscy franciszkanie (OFM) Kategoria:Urodzeni w 1842 Kategoria:Zmarli w 1917 Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa X