Uczestniczył w bitwie pod Kockiem – gdzie 3 października 1939 został ranny (przestrzelenie palców prawej stopy), odtransportowany do leśniczówki i kilka dni potem do szpitala w Radzyniu Podlaskim. W 1942 roku wstąpił do konspiracji. W styczniu 1943 przynależny do grupy por. „Gryfa” od stycznia 1944 do Grupy Operacyjnej WP „Edward” dowódca płk Edward Pfeiffer – „Radwan” w baonie „Pobóg”. Pod pseudonimem „Janosik” uczestniczył w licznych akcjach sabotażu i oporu przeciw okupantowi.
Powstanie warszawskie thumb|left|80px|Zgrupowanie AK Krybar
Wybuch powstania zastał go w szeregach AK, a ściślej – 1142 plutonu (dowódca ppor. Alfred Stawierski „Miotacz”) 4 kompanii VIII Zgrupowania AK „Krybar” na Powiślu, która w pierwszych godzinach powstania atakowała Pałac Namiestnikowski oraz hotel „Bristol”, a następnie przez ponad miesiąc utrzymywała w rękach powstańców kwartał ulic Bednarska, Dobra, Tamka, Solec/Browarna/Furmańska, biorąc m.in. udział w atakach na budynki Uniwersytetu Warszawskiego. Walczył na placówce nr 2 (ul. Topiel 29). 20 sierpnia 1944 wraz z podchorążym "Andrzejem" Stanisławem Dutkiewiczem powstrzymują natarcia niemieckiej drużyny wypadowej na placówkę przy ul. Dobrej 67. 3 września 1944 obejmuje stanowisko na barykadzie róg ulic Oboźna i Topiel.