Drugi maszt palowy znajdował się między rufową grupą kominów a rufową wieżą (zrezygnowano z nadbudówki rufowej).
Uzbrojenie umieszczono podobnie, jak na poprzednim typie - jedna wieża działa 194 mm L/45 Mle 1893-96 na pokładzie dziobowym, blisko dziobu, a druga na rufie. Osiem dział kalibru 164,7 mm Mle 1893-96 rozmieszczono podobnie w kazamatach burtowych między pokładem górnym a dziobowym (po 4 na burtę), z tym, że miały one lepszy poziom ochrony. Artylerię średnią uzupełniały 4 działa 100 mm, z czego dwa w kazamatach po bokach nadbudówki dziobowej, a dwa z maskami przeciwodłamkowymi na pokładzie, na obu burtach koło rufowej grupy kominów. Uzbrojenie uzupełniało szesnaście półautomatycznych armat 47 mm, cztery półautomatyczne armaty 37 mm i dwie podwodne wyrzutnie torped kal. 450 mm.
Opancerzenie kadłuba obejmowało przede wszystkim burtowy pas pancerny na linii wodnej, sięgający 1,35 m pod wodę, a powyżej – do pokładu głównego. W dziobowej części, na długości 43 m od dziobu, pancerz burtowy sięgał pokładu górnego (ciągły pokład poniżej pokładu dziobowego). Dolny – główny pas miał grubość 150 mm, zmniejszającą się do 90 mm w stronę dziobu i 80 mm w stronę rufy oraz do 50 mm na dolnej krawędzi. Pas kończył się 4 metry przed rufą poprzeczną grodzią grubości 84–40 mm.