Przeżycia religijne podmiotu wypowiedzi mogą, ale nie muszą mieć uchwytnego związku z konkretnym systemem religijnym, a tym bardziej z określonym wyznaniem, a przeciętny odbiorca poezji religijnej intuicyjnie wyczuwa, czy poezja, z którą ma do czynienia jest religijna, czy też nie. Podczas jej odbioru zwykle konfrontuje własne doświadczenia religijne z doświadczeniami podmiotu lirycznego lub samego poety i nie próbuje definiować pojęcia, skupiając się na przeżywaniu osobistej relacji z Sacrum, utożsamiając Sacrum z Bogiem religii chrześcijańskiej, Bogiem, Absolutem lub sakralizując jakąś ideę i inne zjawiska pozareligijne.
Relacja homo religiosus i Sacrum może mieć zróżnicowany charakter - od pełnej afirmacji i kultu do poszukiwań, wątpliwości, buntu. Może ujawniać się bezpośrednio, np. w modlitwie poetyckiej lub pośrednio, np. poprzez posługiwanie się różnymi konkretami sacrosfery związanymi z sakralnym porządkiem świata, z obrzędem, kultem, sacrosfery kosmosu czy transcendentnych wartości, np. piękna, w nawiązaniach do Biblii oraz powszechnie znanych modlitw