W kluczowym dla stosunków polsko-gdańskich dokumencie – konwencji polsko-gdańskiej z 9 listopada 1920 – reprezentant Polski określony jest mianem przedstawiciela dyplomatycznego rządu polskiego, z siedzibą w GdańskuWe francuskim tekście autentycznym konwencji: en representant diplomatique du Gouvernement polonais résidence à Dantzig..
Spór o nazwę stanowiska thumb|260px|Budynek Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Wolnym Mieście Gdańsku, w latach 1921-1939 Zarysowana wyżej kwestia różnego nazewnictwa reprezentanta Polski była, dla władz Gdańska, podstawą do odmawiania Komisarzowi Generalnemu tego miana i uporczywego tytułowania go przedstawicielem dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej w Gdańsku. W ten sposób adresowano całą korespondencję kierowaną do Komisarza ze strony władz miasta, ale jednocześnie przyjmowana była przez te władze korespondencja od Komisarza Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej, który niezmiennie używał nadanego mu przez rząd polski tytułu. Spór miał głębsze podłoże ustrojowe, bowiem Senat WMG dążył do uzyskania jak największej suwerenności i zanegowania zależności miasta od Polski. Przyjęcie, iż Komisarz jest jedynie przedstawicielem dyplomatycznym służyło temu właśnie celowi.