Wziął udział w akcji „Burza”, brał udział w oczyszczaniu rejonu z niedobitków niemieckich wojsk.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej zdecydował się pozostać w konspiracji, wspólnie ze Stefanem Wyrzykowskim, Leonardem Duniczem i Robertem Domańskim tworzył Ruch Oporu Armii Krajowej (ROAK). 15 września 1944 został aresztowany trafił do więzienia przy ul. Prostej w Bielsku. 6 października został odbity z więzienia przez oddział Roberta Domańskiego. Włączył się w działalność Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Został mianowany komendantem Podobwodu WiN „Małgorzata”. Został aresztowany i 30 maja 1947 skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie na pięć lat więzienia. Wolność odzyskał 31 maja 1947 na podstawie amnestii.
Wyjechał w 1947 na ziemie odzyskane, początkowo do Szczecina, a następnie do Wierzchowa Pomorskiego. Jako były żołnierz podziemia był stale inwigilowany przez aparat bezpieczeństwa PRL. W 1980 przeszedł na emeryturę. Stał się popularyzatorem wiedzy o polskim podziemiu antykomunistycznym i inicjatorem upamiętniania miejsc walk żołnierzy AK w obwodzie Biała Podlaska.
Życie prywatne 25 października 1945 poślubił Wandę Marciniak, z którą miał siedmioro dzieci (Artur, Elżbieta, Jerzy, Andrzej, Anna, Izabella i Teresa).