W 1918 znalazł się wśród założycieli Niemieckiej Partii Demokratycznej (Deutsche Demokratische Partei, DDP). Należał do założycieli organizacji Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold. W 1931 wybrany sekretarzem generalnym powstałej z DDP Niemieckiej Partii Państwowej (Deutsche Staatspartei, DSP). W 1919 wybrany posłem do Zgromadzenia Narodowego w Weimarze. Od 1921 do 1933 sprawował mandat posła do pruskiego Landtagu.
Działał Związku na rzecz Międzynarodowego Porozumienia, Niemieckim Związku na rzecz Reformy Rolnej oraz Niemieckim Towarzystwie Pokoju. W 1944 przewidziany przez zamachowców z 20 lipca na szefa radia.
Po 1945 współzakładał CDU w Niemczech Wschodnich. Na III zjeździe CDU we wrześniu 1948 wybrany przewodniczącym ugrupowania. W 1946 wszedł w skład Landtagów Brandenburgii i Saksonii-Anhalt. W marcu 1948 wraz z Wilhelmem Pieckem (SED) i Wilhelmem Külzem (LDPD) objął przewodnictwo nad Niemiecką Radą Ludową, która miała opracować nową konstytucję. W 1949 wybrany do Izby Ludowej, mandat piastował do śmierci. W tym samym roku mianowany wicepremierem NRD (do śmierci).
Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950 rokuDziennik Polski, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950 roku, s.