Od 1973 do 1989 lub 1990 kierował Stacją Naukową Polskiego Towarzystwa Historycznego w Przemyślu. Był członkiem Zarządu Głównego PTH (1982−1990) i przez trzy kadencje wiceprezesem przemyskiego oddziału PTH, redagując „Przemyskie Zapiski Historyczne”. W listopadzie 1988 zainaugurował swoim wykładem organizowane przez miejscowy Gminny Ośrodek Kultury Spotkania Krasiczyńskie. Po likwidacji Stacji w 1990 przyczynił się do założenia przez i Jana Bartmińskiego Południowo-Wschodniego Instytutu Naukowego, w którym objął funkcję wiceprezesa i współredaktora „Studiów Przemyskich”.

Od 1982 prowadził wykłady w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, gdzie otrzymał etat w 1989 lub 1990. Zajmował stanowiska zastępcy dyrektora Instytutu Historii WSP w Rzeszowie (1997–2001) i Uniwersytetu Rzeszowskiego (2001–2002), a następnie dyrektora IH UR (2002–2005). Został kierownikiem Zakładu Historii Społecznej i Gospodarczej XVI−XVIII w. Uniwersytetu Rzeszowskiego.