Kościół zaprojektował profesor Politechniki Ryskiej Johann Koch (łot. Johans Kohs), a pracami kierował mistrz Fischer (Fišers). Nad wykończeniem wnętrz (w stylu neogotyku) czuwał V. Bokslafs. Neogotycki charakter ma również fasada kościoła z ostrą wieżą wychodzącą od jego zachodniej strony. Zbudowany z surowej cegły budynek powstał na planie krzyża łacińskiego. Mogło się w nim pomieścić 1250 wiernych (1000 miejsc siedzących). 24 lutego 1891 superintendent Holmaņš dokonał konsekracji zboru. W 1893 w kościele zamontowano organy wykonane przez spółkę "E. F. Walcker & Co." z Ludwigsburga – ta sama firma wykonała rok później organy dla kościoła katedralnego.
W czasie działań wojennych 1919 kościół znacząco ucierpiał. Podczas wycofywania się z Rygi w 1944 wojska niemieckie zaminowały budynek, jednak ostatecznie do wybuchu nie doszło. Po II wojnie światowej kościół niszczał (m.in. spalił się ołtarz), jednak parafianie wciąż zbierali się w nim na nabożeństwa. W latach 90. nastąpiło odrodzenie życia religijnego na Łotwie, wzrost liczebny parafii, a także remont samego budynku. W 1996 naprawiono mechanizm zegarowy, a rok później odnowiono witraże centralne.