Wczesne malarskie prace Woźniaka z lat 1982–1985 odznaczały się największą w gronie Gruppy różnorodnością formy i tematyki. Obrazy „plakatowe”, niefiguratywne, operowały znakami i emblematami, zazwyczaj o politycznym i prześmiewczym wydźwięku (Nowa fala popierdala, Prom kosmiczny piekło niebo, Czerwony rogalik co ranek na śniadanie, Polak w Czadzie, Zabieg, Zwarcie). Od 1984 roku powstawały kompozycje o ograniczonej skali barwnej, malowane rzadką, cieknącą farbą (Entuzjazm sztuki, Dzieweczko wstań, Powitanie wiosny, Nowofalowy portret Jurija Andropowa). Jeszcze inne odznaczały się karykaturalną deformacją postaci (Debil, Geniusz, Trzygłowy egzekutor, Portret budowniczego arki). Równocześnie od roku 1984 artysta malował „papiery”, w których eksponował gesty – walki, pojednania, błogosławieństwa itp. (Rozbij czaszkę, Braterstwo broni, Kain i Abel). Do wspólnego malowania na papierze zapraszał wówczas Marka Sobczyka (Pierwsi rodzice, Co się dzieje między tymi ludźmi) oraz Ryszarda Grzyba (Złożenie do snu, Piuropusz artyzmu).