Współpracował z florenckim środowiskiem humanistycznym, poszerzał często jeszcze słabą znajomość greki wśród włoskich uczonych. Do jego najbliższych współpracowników należeli zwłaszcza Angelo Poliziano i Cristoforo Landino.
Twórczość Argiropul był zwolennikiem unii florenckiej i napisał traktat o pochodzeniu Ducha Świętego (wyd. w 1652 roku w Rzymie, PG 158, 991-1008). Jest też autorem pism oratorskich, filozoficznych i listów. Szczególnie znany jest jako tłumacz Etyki nikomachejskiej Arystotelesa, Isagoge i Peri psyches Porfiriusza. Zrewidował też przekłady innych pism Arystotelesa. Arystotelesem interesował się głównie jako historyk i filolog. Filozoficznie bliższy był platonizmowi. We wstępie do Porfiriusza odnowił platońską teorię idei, przypisując im niezależne od rzeczy realnych istnienie.
Jego filozofia postrzegana jest często jako prekursorska wobec renesansowego neoplatonizmu, kultu Platona, który później rozwinął szczególnie Marsilio Ficino.
Przypisy
Bibliografia Charles G. Nauert, Historical Dictionary of the Renaissance, Scarecrow Press, Inc., Lanham-Oxford 2004.
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Padwie Kategoria:Bizantyńscy filolodzy 1204–1453 Kategoria:Bizantyńscy filozofowie 1204–1453 Kategoria:Postacie renesansu Kategoria:Rodzina Argyrosów Kategoria:Urodzeni w 1415 Kategoria:Zmarli w 1487 Kategoria:Ludzie urodzeni w Konstantynopolu