Atis Ķeniņš (ur. 28 lipca 1874 w gminie Grenču, pow. Tukum, Gubernia kurlandzka, zm. 9 marca 1961 w Rydze) – łotewski prawnik i nauczyciel, tymczasowy przedstawiciel (poseł) Republiki Łotewskiej w Polsce (1919–1921), minister oświaty i sprawiedliwości (1931–1933).
Biogram W 1894 ukończył seminarium pedagogiczne w Irławie koło Tukumu, po czym pracował jako nauczyciel w Mitawie, Līvbērze i Zemīte. W 1900 znalazł się w Rydze, gdzie założył prywatne gimnazjum. Był szefem wydawnictwa „Zalktis”. W czasie I wojny światowej zasiadał w redakcji pisma „Dzimtenes Atbalss”. W 1918 został absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Moskiewskiego. Po powrocie na Łotwę w 1918 zasiadł w Łotewskiej Radzie Narodowej.
Od listopada 1919 do maja 1921 pełnił obowiązki czasowego przedstawiciela Łotwy w RP. Po powrocie do kraju założył w Rydze Szkołę Wyższą, na której wykładał. W latach 1931–1933 sprawował urząd ministra sprawiedliwości i oświaty Republiki. Do 1935 pracował jako doradca prawny w Departamencie Szos i Dróg Wiejskich Ministerstwa Komunikacji.