W tym czasie próbował tworzyć abstrakcyjne rzeźby i prowadził teatrzyk kukiełkowy dla dzieci. W 1939 przez pewien czas mieszkał w Warszawie, pracując w teatrze Cricot, który wówczas przebywał w stolicy. Na początku listopada 1939 razem z siostrą Janiną pojechał do Lwowa, gdzie został asystentem na wydziale rzeźby Szkoły Sztuk Pięknych w pracowni Mariana Wnuka zwolniono go jednak w 1940 pod pretekstem braku dyplomu. W styczniu 1941 we Lwowie wziął ślub z Nusią Bronisławą Jaremą siostrą Marii, małżeństwa tego rodzina Jaremów jednak nie uznała. Jesienią 1941 wrócił do Krakowa, w kwietniu 1942 przeżył kolejny krwotok, podobno po wielkim aresztowaniu w Domu Plastyków przy ulicy Łobzowskiej. W listopadzie 1942 z mieszkania Hanny Rudzkiej -Cybisowej przewieziono go po kolejnym pogorszeniu stanu płuc do krakowskiego szpitala św. Łazarza.
Wiciński należał do awangardowych rzeźbiarzy polskich. Tworzył rzeźby abstrakcyjne w gipsie, wosku, czasami w drewnie. Zachowało się niewiele rzeźb, natomiast ocalało wiele rysunków tuszem i ołówkiem, scenografii, akwareli oraz listy i poezje.
Wiciński zajmował się teorią sztuki, stworzył w 1936 koncepcję form przestrzennych, które nazwał „rzeźbą wzroku”.