Zob.: Cezare Ripa: Ikonologia. Tłum. Ireneusz Kania. Kraków, Universitas, 1998, . – obszerny, ilustrowany drzeworytami, słownik pojęć, ujętych na sposób emblematyczny: jako wizerunek symboliczny i komentarz dyskursywny do niego. W wieku XX nawiązał m.in. do niego Erwin Panofsky, budując własną koncepcje ikonologii (ikonografii) jako nauki o treściach symbolicznych dzieła sztuki. Ukazywano też w epoce baroku współzależność natury i kultury. Miało to wpływ na estetykę barokową.
Polak Sarbiewski w eseju O zaletach i wadach elegiiTekst powstał po łacinie. Przedruk: Maciej Kazimierz Sarbiewski: Wykłady poetyki. Tłum. Stanisław Skimina. Wrocław, Ossolineum, 1958, brak numeru ISBN. w duchu rozpoznania jednolitości percepcji analizował emocyjny wymiar samogłosek, a w obszernym traktacie Dii gentium [Bogowie pogan] dał słownik mitów kultury, łączący tradycję antyczną i chrześcijańskąTekst pisany po łacinie. Maciej Kazimierz Sarbiewski: Dii gentium. Bogowie pogan. tłum. Krystyna Stawecka. Wrocław, Ossolineum, 1972, brak numeru ISBN..