Społeczność celtycka była podzielona na liczne niewielkie królestwa, które z czasem zostały podporządkowane większym prowincjom, takim jak Ulster, Connacht, Munster i Leinster. W IV tysiącleciu p.n.e. z kontynentu europejskiego dotarła rewolucja neolityczna, zapoczątkowując uprawę zbóż, upowszechnił się osiadły tryb życia i hodowla. W epoce neolitu nastąpił też wielki rozwój budownictwa megalitycznego, w tym zwłaszcza grobów korytarzowych (najsłynniejszy w Newgrange; około 2000–1800 p.n.e. zapoczątkowano metalurgię brązu (miedź pozyskiwano z miejscowych złóż); w II i I tysiącleciu p.n.e. rozwijała się także obróbka złota, a wyroby z brązu i złota były przedmiotem eksportu do Brytanii i na kontynent europejski. W drugiej połowie I tysiąclecia p.n.e. upowszechniało się użycie żelaza, zastępującego stopniowo brąz; z okresem tym wiążą się początki obecności w irlandzkiej kulturze lateńskiej (datowane na ok. III w. p.n.e.) oraz ludności celtyckiej.
W V wieku, po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego, do Irlandii przybywali chrześcijańscy mnisi i uczeni uciekający przed najazdami barbarzyńców w Europie. Zakładali oni klasztory, rozwijali piśmiennictwo oraz działalność misyjną.