W 1907 z powodu jednego z artykułów skazano go na wygnanie. Dwa lata później po raz kolejny musiał uciekać z kraju przed represjami ze strony rządu. Po powrocie przyłączył się do Unii Republikańsko-Socjalistycznej (Conjunción Republicano-Socialista) i w 1910 odzyskał mandat deputowanego; ze względu na późniejsze skandale korupcyjne stracił poparcie wyborców w Katalonii i do wyborów w roku 1914 stanął w Kordobie. Podczas I wojny Światowej sympatyzował z krajami Ententy, jednak Hiszpania zachowała neutralność. Pozostał w polityce również w czasach dyktatury Miguela Primo de Rivera; brał udział w działaniach komitetu rewolucyjnego, który przygotowywał odsunięcie Alfonsa XIII i uczestniczył w proklamowaniu Drugiej Republiki Hiszpańskiej w 1931.
Poparł reformy rządu Manuela Azaña w pierwszym okresie jego rządów i jako minister stanu (dzisiejszy minister spraw zagranicznych) współtworzył lewicową koalicję rządową. W późniejszym okresie przesunął się na prawo i w 1933 dogadał się z prawicą, która przejęła rządy. Między 1933 i 1935 trzykrotnie piastował funkcję premiera, a także ministra wojny (1934) i Stanu (1935).