W 1951 uzyskał stopień magistra filologii polskiej na UJ i został kierownikiem literackim Teatru Studio w Krakowie. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego. W latach 1954–1956 był wykładowcą na Uniwersytecie Ludowym Różnica k. Kielc.
Debiutował w 1929 nowelą Historia Antkowego rogu opublikowaną w tygodniku „Rola” (nr 11). W 1946 debiutował jako dramatopisarz sztuką A było to tak niedawno , wystawioną w Teatrze Okręgowym Domu Żołnierza w Krakowie.
Był autorem powieści, utworów poetyckich i scenicznych, poświęconych przede wszystkim historii i kulturze Krakowa. Do najbardziej znanych książek Bodnickiego należy cykl biograficzny o Matejce Pustelnia pod Trzema Pyskami (trzy tomy, 1956–1960, wydanie skrócone 1966); również trzyczęściowy cykl biograficzny poświęcił Wyspiańskiemu (Z rodu tytanów, 1970–1977). Ponadto autor m.in.: Muzy na Krupniczej (1982) Legendy o Wieniawskim (1957) Orfeusze i Syreny (1960) Ballady przy kawiarnianych stolikach (1969) Ostatni z rodu (1961) Cesarzowa i smerda (1963) Syn Popiela (1974) Komediant (1946, dramat o Molierze)
Pisał także felietony, recenzje, wspomnienia, reportaże z podróży.