Wydania Preludia pod tytułem 24 Préludes Pour Le Piano ukazały się w Paryżu w dwóch zeszytach nakładem Ad. Catelin et Cie. w czerwcu bądź sierpniu 1839 (bez numeru opusu). Wznowienie wydania miało miejsce w 1846 po wykupieniu praw autorskich przez oficynę Brandus et Cie. Po 1851 w tym samym wydawnictwie ukazał się nakład błędnie zatytułowany jako op. 26. 30 sierpnia 1839 w Londynie Wessel & Co. wydało op. 28 pod tytułem Twenty Four Grand Preludes, through all Keys, for the Piano Forte. Francuskie i angielskie wydania dedykował Chopin Camille’owi Pleyelowi. We wrześniu 1839 roku w Lipsku op. 28 opublikowano pod tytułem Vingt-quatre Préludes pour le Piano nakładem Breitkopf & Härtel. W latach 1852–1859 ta sama oficyna wydała op. 28 w czterech zeszytach. Niemieckie wydanie dedykowane zostało Josephowi Christophowi Kesslerowi, który dedykował Chopinowi swoje Preludia op. 31. Chopin myślał również nad zadedykowaniem cyklu Robertowi Schumannowi, któremu ostatecznie dedykował Balladę F-dur op. 38.