Preludia znalazły się również w programach ostatniego koncertu Chopina w Paryżu, który odbył się 16 lutego 1848 w Salle Pleyel, londyńskiego koncertu u lorda Falmouth przy St James's Square z 7 lipca, koncertu w Marchant Hall w Glasgow z 27 września, któremu przysłuchiwała się Marcelina Czartoryska oraz koncertu w Hopetown Rooms w Edynburgu z 4 października.
Preludia e-moll nr 4 i h-moll nr 6 zostały wykonane przez Louisa Jamesa Alfreda Lefébure-Wély’ego organistę paryskiego kościoła św. Magdaleny podczas pogrzebu Chopina, który odbył się 30 października 1849.
Ukończony rękopis preludiów Chopin przesłał Julianowi Fontanie, który zajmował się kontaktami z wydawcami. Dalsze losy rękopisu są nieznane, wiadomo jedynie, że pojawił się w zbiorach Biblioteki Narodowej w 1939 roku. W 1943 został wypożyczony na wystawę do Krakowa, a następnie ewakuowany przed zbliżającym się frontem. Odnalazł się dopiero w 1947 roku w powiecie kłodzkim. Od 2024 manuskrypt prezentowany jest na wystawie stałej w Pałacu Rzeczypospolitej.
Budowa Ułożenie cyklu według zasad pokrewieństwa kwintowego Chopin wziął z wcześniejszych preludiów Johanna Nepomuka Hummla. Większość utworów z op. 28 skomponowana została w metrum parzystym.