Operacja Nordwind wkrótce miała postawić w trudnej sytuacji osłabioną 7 Armię, która na rozkaz generała Dwighta Eisenhowera od połowy grudnia odsyłała żołnierzy, sprzęt i zapasy na północ, aby wzmocnić wojska amerykańskie w walczące w Ardenach.
Tego samego dnia, kiedy armia niemiecka rozpoczęła operację Nordwind, Luftwaffe wysłało prawie 1000 samolotów jako wsparcie. Ta ostatnia już w tej wojnie próba uziemienia sił powietrznych aliantów, znana jako operacja Bodenplatte, zakończyła się niepowodzeniem bez osiągnięcia żadnego z jej kluczowych celów.
Początkowy atak w ramach operacji Nordwind został przeprowadzony przez trzy korpusy 1. Armii Niemieckiej, przy czym do 9 stycznia również XXXIX Korpus Pancerny był mocno zaangażowany. Do 15 stycznia w walkach uczestniczyło co najmniej 17 dywizji niemieckich z Grupy Armii G i Grupy Armii Oberrhein, w tym 6 Dywizja Górska SS „Nord”, 17 Dywizja Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”, 21 Dywizja Pancerna i 25 Dywizja Piechoty. Kolejny mniejszy atak miał miejsce na francuskie pozycje na południe od Strasburga, ale ostatecznie został zatrzymany.