16 lipca 1946 został promowany przez marszałka Polski Michała Rolę-Żymierskiego do stopnia chorążego pilota. Był jednym z pierwszych pilotów w Polsce przeszkolonych na samolotach odrzutowych. Po ukończeniu szkoły oficerskiej został skierowany do 1 pułku lotnictwa myśliwskiego „Warszawa” w Mińsku Mazowieckim, gdzie był kolejno pilotem (1946-1947), starszym pilotem (1947-1948), dowódcą klucza (luty - wrzesień 1948), nawigatorem eskadry (1948-1950), nawigatorem pułku (1950-1951), pomocnikiem dowódcy pułku do spraw pilotażu (1951-1953) i dowódcą pułku (1952-1953). Od maja 1953 był pomocnikiem dowódcy 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego do spraw pilotażu, a od września 1954 do września 1956 dowódcą tej dywizji. Od września do grudnia 1956 odbył Kurs Dowódców i Szefów Sztabów Dywizji Lotniczych przy Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino koło Moskwy. W latach 1956–1959 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju do spraw wyszkolenia bojowego (od 1957 do spraw szkolenia), a od maja 1959 równocześnie szefem Inspektoratu Lotnictwa Myśliwskiego. Od lipca 1959 do sierpnia 1961 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie.