Walla (1970), Torstena Wiesela i Davida Hubla (1972) – potwierdziły teorię plastyczności.
Rodzaje plastyczności Na poziomie systemowym plastyczność to właściwość układu nerwowego, która zapewnia jego zdolność do adaptacji, zmienności, samonaprawy, uczenia się i zapamiętywania. Jest to powszechna cecha neuronów, wykrywana na wszystkich piętrach układu nerwowego.
Wyróżnia się: plastyczność rozwojową – najbardziej podstawowy rodzaj, dotyczy dostosowania się młodego organizmu do środowiska w wyniku interakcji z nim; we wczesnym okresie rozwoju mózg wykazuje większą plastyczność i skłonność do tworzenia nowych połączeń nerwowych np. nauka chodzenia, mówienia plastyczność pouszkodzeniową (kompensacyjną) dorosłego mózgu – w wyniku ubytku tkanki nerwowej odpowiedzialnej za czynność lub funkcje, tworzona jest nowa sieć połączeń nerwowych, które przejmują funkcje utraconych obszarów, np.