Od 1946 kontynuowł studia medyczne w Akademii Medycznej we Wrocławiu, gdzie w styczniu 1951 uzyskał dyplom lekarza medycyny na Wydziale Lekarskim. W latach 1951–1958 był oficerem - lekarzem, a następnie szefem służby zdrowia w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 1 imienia Tadeusza Kościuszki. Od 1952 pracował równolegle jako asystent i starszy asystent III Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej we Wrocławiu. Specjalizację I stopnia uzyskał w 1954, a specjalizację II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych w 1958. W 1958 wyjechał do organizowanej w Łodzi Wojskowej Akademii Medycznej, gdzie od stycznia 1959 był starszym asystentem, a następnie adiunktem w III Klinice Chorób Wewnętrznych. Od 1968 organizował od podstaw i kierował Kliniką Obserwacyjno-Zakaźną (do 1974). Jednocześnie w latach 1971-1972 był szefem Instytutu Medycyny Wewnętrznej, a w latach 1971-1974 dziekanem Wydziału Lekarskiego Wojskowej Akademii Medycznej.
Pracę doktorską obronił w 1963, 24 kwietnia 1963 uzyskując stopień doktora nauk medycznych na Wydziale Lekarskim WAM. Stopień doktora habilitowanego uzyskał 17 lutego 1970 na podstawie całokształtu dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej.