Wschodnia ściana Młynarczyka ma trójkątny kształt, wysokość 300 m i długość podstawy około 500 m. Wyróżnia się w niej część lewą i prawą. Część lewa opada wprost z wierzchołka, a jej podstawą jest Zachód Birkenmajera. Od prawej strony ściana ograniczona jest Zacięciem Kowalewskiego opadającym na prawy skraj zachodu. W około 1/3 wysokości tej ściany znajduje się okap o długości około 50 m i wysięgu dochodzącym do 8 m. Wprost przez ten okap prowadzi direttissima, po lewej stronie okapu droga Kurczaba, po prawej droga przez Badyl. Kilkadziesiąt metrów powyżej okapu jest w ścianie olbrzymia, trójkątna nyża zamknięta przewieszonymi ścianami z zacięciami. Około 30 m poniżej ostrza północno-wschodniego filara znajduje się kociołek, w którym zbiega się kilka dróg wspinaczkowych. Prawa część ściany składa się z pionowych ścianek i okapów i jest silniej poprzerastana kosodrzewiną.
Pierwsze wejście: Mieczysław Świerz i Jan Humpola 14 lipca 1924 r. Od czasu utworzenia obszaru ochrony ścisłej Dolina Litvorova wspinaczka na Młynarczyku została zabroniona. mały|240px|lewo|Wschodnia ściana Młynarczyka Przypisy Władysław Cywiński, Młynarz. Przewodnik szczegółowy, tom 6, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1998,
Witold Henryk Paryski, Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba, Warszawa: Sport i Turystyka, 1954
Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich