Wzmianki o ofiarodawcach występujące w dokumentach dały podstawy do wysunięcia tezy o istnieniu odrębnego Księstwa Sławieńsko-Słupskiego i panującej w nim bocznej linii Gryfitów. Pierwszy sformułował taki pogląd Ludwik Quandt w połowie XIX wieku. Dynastia ta miałaby wywodzić się od księcia pomorskiego Racibora I. Hipoteza ta, jak również jej kształt, do dzisiaj budzą kontrowersje wśród historyków. Pokrewieństwo z Gryfitami zakwestionował Gerard Labuda, wskazując że ziemię sławieńsko-słupską w latach 1236–1238 odziedziczył Świętopełk gdański, zatem zgodnie z prawem sukcesji to on musiał być spokrewniony z Raciborzycami. Według części historyków Księstwo Sławieńsko-Słupskie nie powstało w wyniku podziału Księstwa Pomorskiego około 1180, lecz było oddzielnym księstwem istniejącym już na początku XII wieku. Dowodem na to mają być dokumenty kościelne, jak na przykład bulla erekcyjna biskupstwa wolińskiego, którego dobra nie obejmowały Słupska i Sławna.