Komitet Intelektualistów i Działaczy Katolickich, Komisja Intelektualistów i Działaczy Katolickich (KIiDK) – zrzeszenie duchownych i katolików świeckich, działające w Polsce w latach 1950–1953 przy Polskim Komitecie Obrońców Pokoju. Organizacja nastawiona była na współpracę z reżymem komunistycznym. Duchownych należących do komitetu uznaje się za przedstawicieli ruchu „księży patriotów”.
Organizacja powstała 4 listopada 1950 z inicjatywy szefa PAX-u, Bolesława Piaseckiego. Stanowiła ona element strategii reżymu komunistycznego, dążących do stworzenia podziałów w łonie polskiego Kościoła katolickiego poprzez utworzenie w jego obrębie przyjaznego sobie stronnictwa, skupionego wokół Piaseckiego. Komitet był organizacją mniej radykalną od Komisji Księży utworzonej przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Początkowo dążył do osiągnięcia przynajmniej częściowego porozumienia z niektórymi biskupami, jednakże przedstawiciele komitetu, zwłaszcza Eugeniusz Dąbrowski, uczestniczyli w atakach słownych na hierarchię kościelną, również na prymasa Stefana Wyszyńskiego. Utworzenie komitetu przez PAX zostało później napiętnowane przez Episkopat w memoriale „Non possumus”.