Wojna krzyżacko-litewska w latach 1344–1347
Państwo krzyżackie, powstałe nad Bałtykiem w XIII wieku w wyniku podboju ludów autochtonicznych, miało ze swej natury charakter ekspansywny. W toku swych zdobywczych działań Krzyżacy natrafili na zdecydowany opór ze strony Litwy i mimo swych dwuwiekowych wysiłków nie zdołali go przełamać, a nawet sami przypłacili swą agresję utratą potęgi. Po sukcesach na Zachodzie, zakon upatrywał możliwości dalszego rozszerzenia granic państwa zakonnego w pochodzie na ziemie litewskie. Chciał wykorzystać krucjaty jako sposób rozbudowy własnej potęgi.
Na przełomie 1342/1343 władze zakonu założyły dwie nowe komturie: w Wystruci i Sątocznie. Działania te wskazują na rozpoczęcie nowego etapu w polityce wschodniej zakonu. Krzyżacy umacniali zdobyte przez siebie terytoria poprzez rozwój osadnictwa i budowę twierdz.
Głównym celem ekspansji na wschód dla zakonu było zdobycie Żmudzi jako drugiego obok Pomorza pomostu niezbędnego do skonsolidowania podstawy terytorialnej państwa krzyżackiego.