Landau wykorzystywał talenty plastyczne Schulza do wykonywania licznych prac malarskich – ozdabiania baśniowymi kompozycjami ścian pokoju dziecięcego w swej willi, zdobienia wnętrz kasyna gestapowskiego oraz budynku szkoły jazdy konnej (niem. Reitschule).
Landau prowadził systematyczny dziennik, w którym odnotował swój udział w mordzie profesorów lwowskich.
Po wojnie Landau został w 1947 rozpoznany w Linzu i aresztowany przez Amerykanów. Uciekł z obozu internowanych pod Glasenbach. W 1950 otworzył w Nördlingen pod fałszywym nazwiskiem Rudolf Jaschke firmę dekoracji wnętrz. Rozpoznany przez ocalałego świadka zbrodni, aresztowany w 1959, w 1963 został skazany przez Sąd Krajowy (niem. Landgericht) w Stuttgarcie na dożywotnie więzienie za zbrodnie na ludności żydowskiej w Galicji Wschodniej. W 1973 został ułaskawiony i uwolniony.
Przypisy
Bibliografia , przekazane w 2001 r., w Archiwum Akt Nowych w Warszawie, notka biograficzna Feliks Landau. Zygmunt Albert Kaźń profesorów lwowskich – lipiec 1941 / studia oraz relacje i dokumenty zebrane i oprac.