na ukrywaniu broni, kolportowaniu prasy oraz przenoszeniu grypsów i wiadomości (służba w łączności). Przez okres okupacji rodzina Olędzkich ukrywała u siebie w domu broń, konspiracyjną prasę, a także Żydów i członków konspiracji (część z nich mieszkała tam faktycznie, a część miała tam tylko meldunek).
W 1943 Stanisława zachorowała na wysiękowe zapalenie otrzewnej, co uniemożliwiło wzięcie udziału w powstaniu warszawskim wraz z batalionem „Parasol”. W pobliżu jej domu, na ul. Szustra 49, znajdował się punkt sanitarny Pułku Baszta więc tam została sanitariuszką. W punkcie sanitarnym przebywała dwa tygodnie, do czasu przeniesienia punktu z powodu bombardowania. Ponieważ nie było jej na punkcie w czasie bombardowania, przyłączyła się do jednej z drużyn pułku Baszta, która stacjonowała w jej willi. Pozostała z tą drużyna do końca powstania. 25 września willa na Szustra została zbombardowana, jednak żadna z przebywających tam osób nie odniosła obrażeń. Po tym wydarzeniu drużyna wyszła na akcję, jednak bez Sławy, która została na punkcie. Z akcji tej drużyna już nie powróciła. Po upadku powstania Stanisława wyszła do Pruszkowa wraz z ludnością cywilną.