Łączność Do łączności wykorzystywany był jeden nadajnik o mocy 3 W. Wykorzystywał on kilka anten: przytwierdzoną do spodu korpusu za pomocą krótkiego wysięgnika kierunkową antenę paraboliczną dużego zysku dookólną antenę na szczycie masztu dwie anteny do odbioru komend z Ziemi, umieszczone na końcach paneli słonecznych Prędkość przesyłania danych wahała się od 8 do 16 bps.
Napęd Głównym silnikiem sondy, służącym do korygowania orbity, był rakietowy silnik wsteczny o ciągu 225 N. Działał on na bezwodnik hydrazyny zapalany tetratlenkiem diazotu i tlenkiem aluminium. Ciąg kierowany był czterema odchylanymi powierzchniami w dyszy silnika. Kontrola położenia (z dokładnością do 1°) sprawowana była przez układ odrzutowych silniczków korekcyjnych na azot.
Instrumenty naukowe Przyrządy naukowe Marinera 2 umieszczone były na/w korpusie i maszcie statku. Magnetometr znajdował się na szczycie masztu, ale poniżej anteny dookólnej. Detektory cząstek energetycznych znajdowały się w połowie wysokości masztu. Detektor pyłu i spektrometr plazmy znajdowały się na górnych krawędziach korpusu. Anteny radiometrów znajdowały się zaś u podstawy masztu.