Rozszerzenia o dokładne podziały wód pod względem stopnia zanieczyszczenia, wprowadzenia nowych gatunków wskaźnikowych, jak i zastosowania metod statystycznych celem ujednolicenia wyników badań dla ich prostej i pełnej interpretacji dokonali: Liebmann (1962) oraz Sladecek (1973) – rozszerzyli listę organizmów wskaźnikowych, Thomas (1944) – podzielił strefę polisaprobową w zależności od wielkości BZT5 na podstrefy: α-polisaprobowa (bakteryjna)-BZT5>60 mg/l O2 β-polisaprobowa (orzęsków)-BZT5 30–60 mg/l O2 γ-polisaprobową (Sphaerotilus)BZT5 20–30 mg/l O2
Saprobowość jest sumą wszystkich procesów rozkładu materii dostarczających wolnej energii. Można ją ocenić za pomocą dynamiki przemian dysymilacyjnych, intensywności poboru tlenu lub składu biocenozy i jest w tym ujęciu procesem przeciwstawnym produkcji pierwotnej. Saprobowość jest zatem tym wyższa, im większe jest zanieczyszczenie wody.
Organizmy stanowiące wskaźniki zanieczyszczenia wody dzieli się na cztery podstawowe grupy: polisaprobowe – w najbardziej zanieczyszczonych wodach α-mezosaprobowe – w średnio zanieczyszczonych wodach β-mezosaprobowe – w średnio zanieczyszczonych wodach oligosaprobowe – w najmniej zanieczyszczonych wodach