Niekiedy kolumny łączyły się we fronty.
Na czele całej formacji stał Komitet Wykonawczy i Kierownictwo Strategiczne. Komitet Wykonawczy zajmował się sprawami politycznymi, Kierownictwo Strategiczne natomiast wojskowymi. Członkowie Komitetu wchodzili jednocześnie do Kierownictwa Strategicznego.
Formacja składała się z regularnych członków i współpracowników. Ich liczba kształtowała się w następujący sposób:
1970: 50 członków
1979: 1000 członków i 2000 współpracowników
1983: 100 członków i 200 współpracowników
Wsparcie zagraniczne Byli członkowie Czerwonych Brygad donieśli władzom, że kupowali broń od Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Pośrednikiem w transakcjach miała być Libia. Transakcje trwały od 1978 roku. Według włoskiego rządu w pobliżu Bengazi znajdować się miał obóz, gdzie szkolono lewicowych terrorystów. Czerwone Brygady zaprzeczały doniesieniom, twierdząc, że tworzyły własne obozy szkoleniowe w opuszczonych kopalniach na terenie Włoch.
Także według Barry’ego Rubina bojownicy przechodzili szkolenia na Bliskim Wschodzie. Wśród ich trenerów mieli być rzekomo północnokoreańscy wojskowi.