zabójstwo komunistycznego związkowca Guido Rossa, które przyczyniło się do kompromitacji BR wśród robotników.
W lutym 1980 roku aresztowany został dowódca kolumny turyńskiej BR Patrizio Peci, jego zeznania pozwoliły na rozbicie kierownictwa Brygad (w kwietniu 1981 roku schwytany został Moretti). Około 1981 roku rozpadła się. Ostatnią wielką akcją Czerwonych Brygad było porwanie amerykańskiego generała Jamesa L. Doziera w grudniu 1981 roku, który jednak w styczniu 1982 roku został odbity przez włoską policję.
Dotychczasowi członkowie założyli nowe formacje, z których największą były Czerwone Brygady – Walcząca Partia Komunistyczna (BR-PCC). Mniejszymi organizacjami były Czerwone Brygady – Partia Partyzancka (BR-PG), Czerwone Brygady – Kolumna Walter Alasia (BR-WA) i Czerwone Brygady – Unia Bojowników Komunistycznych (BR-UCC).
W latach 1999–2003 działały Nowe Czerwone Brygady. Pomiędzy oryginalną formacją a Nowymi Czerwonymi Brygadami nie występowała ciągłość struktur. Ponadto członkowie pierwszej generacji Czerwonych Brygad dystansowali się od działalności ich naśladowców.