Od końca lat 50. w swoich obrazach w pełni identyfikował się z obowiązującym nurtem socrealizmu. Efektem były takie dzieła, jak Praca ochotników w Kombinacie i Zima w Tiranie. Od standardu socrealistycznego odbiegał wykonany w 1960 autoportret, a także martwe natury (Talerz z winogronami). W 1961, tuż przed zerwaniem stosunków radziecko-albańskich odbył długą podróż po ZSRR, odwiedzając Moskwę, Leningrad i Erywań i spotykając się z miejscowymi artystami. thumb|240px|A. Buza, Tańce ludowe (1976) Pozostawił po sobie ponad 500 obrazów i rysunków, większość z nich znajduje się w zbiorach Narodowej Galerii Sztuki w Tiranie. Uhonorowany przez władze Albanii, w 1978 tytułem Malarza Ludu (alb. Piktor i Popullit), a w 1984 Nagrodą Państwową 1 stopnia. W 2020 został odznaczony pośmiertnie orderem "Nderi i Kombit" (Honor Narodu).
Imię malarza nosi jedna z ulic w Tiranie (dzielnica Stacioni i Trenit). W 1984 Marianthi Xhako zrealizowała film dokumentalny Piktori Buza, poświęcony artyście.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni we Włoszech Kategoria:Ludzie urodzeni w Skopju Kategoria:Nauczyciele Ludu (Albania) Kategoria:Malarze Ludu Kategoria:Albańczycy pochodzenia kosowskiego Kategoria:Albańscy artyści socrealizmu Kategoria:Ludzie związani z Tiraną Kategoria:Odznaczeni Orderem Nderi i Kombit Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1986