kapelanem pracowników obuwniczych, po ich strajku w 1901. Następnie na polecenie arcybiskupa Quebecu zorganizował nową parafę w okręgu Saint-Roch. Z kolejnymi latami stawał się coraz bliższym współpracownikiem kard. Begina, głównie ze względu na wierną służbę i oratorskie zdolności. Zaangażował się też w ruch społeczny i od 1907 był dyrektorem Action Sociale Catholique. Stał się bardzo ważną i popularną osobistością Quebec.
8 kwietnia 1908 został mianowany biskupem pomocniczym Quebec ze stolicą tytularną Eleutheropolis. Sakrę otrzymał 10 maja z rąk kard. Begina. Mimo nowej funkcji jego zaangażowanie nie ustało. Włożył wiele wysiłku w powstawanie i rozwój katolickiej prasy. Był wielkim czcicielem Najświętszego Sakramentu i odegrał jedną z głównych ról podczas Kongresu Eucharystycznego w Montrealu. Za swoje zasługi, 26 czerwca 1914 otrzymuje tytuł arcybiskupa tytularnego Seleucji. W dalszym ciągu nie zwolnił tempa i zaangażował się w ruch umiarkowania i trzeźwości, co zresztą wspierał od początków kapłaństwa.