Strzelcy samolotowi, oprócz regulaminowego szkolenia, odbywali praktykę na stacjach goniometrycznych we Lwowie, Poznaniu i Wilnie. Latem 1937 załogi uczestniczyły w letnich ćwiczeniach na poligonie Modlin. W 1938 eskadra otrzymała samoloty PZL-23 „Karaś”. Na nowym typie samolotów odbyła szkołę ognia lotniczego, a we wrześniu wzięła udział w dużych manewrach wojsk lądowych na Wołyniu. W listopadzie jednostka otrzymała nazwę 211 eskadra bombowa. Dla celów szkoleniowych i treningu przydzielono jej 3 samoloty PZL-37A „Łoś”. Wiosną 1939 przemianowano II/1 dywizjon na 210 dywizjon bombowy, a 211 eskadra pozostała w jego składzie. W kwietniu eskadra otrzymała nową wersję „Łosi” – PZL-37B. Według nowej organizacji posiadała 3 plutony po 3 samoloty oraz 1 samolot Fokker F-VIIB do celów transportowych.
Działania eskadry w 1939 Coroczną szkołę ognia eskadra odbyła na lotnisku Małaszewicze. Latem przydzielono jej 6 absolwentów Szkoły Podchorążych Lotnictwa. 2 lipca eskadra w składzie 210 dywizjonu wystartowała na przelot po trasie: Warszawa–Wilno–Lida–Lwów–Kraków–Poznań–Toruń–Warszawa. Według opinii fachowców samoloty na trasie o długości 1748 km dobrze zdały egzamin.