W wieku dwudziestu dziewięciu lat postanowił zakończyć piłkarską karierę i rozpocząć pracę szkoleniową.
Sukcesy piłkarskie mistrzostwo Bułgarii 1945, wicemistrzostwo Bułgarii 1946 i 1947 oraz Puchar Armii Sowieckiej 1948 z Łokomotiwem Sofia II miejsce w plebiscycie na najlepszego piłkarz roku 1948 w Bułgarii.
Kariera szkoleniowa Po ukończeniu w 1948 roku kursu trenerskiego w Związku Radzieckim został pracownikiem Bułgarskiego Związku Piłki Nożnej. Był selekcjonerem reprezentacji Bułgarii aż szesnastokrotnie w latach 1950–1977, najczęściej w duecie z Krumem Milewem. Łącznie poprowadził kadrę w dziewięćdziesięciu dwu meczach, najdłużej za jednym razem: w latach 1957–1960 w dwudziestu czterech spotkaniach.
Ormandżiew jest współtwórcą pierwszego dużego osiągnięcia reprezentacji w międzynarodowym turnieju. W 1956 roku na igrzyskach olimpijskich w Melbourne prowadzona przez niego drużyna narodowa, po pokonaniu Wielkiej Brytanii (6:1) i Indii (3:0), zdobyła brązowy medal. W półfinale Bułgarzy ulegli 1:2 ZSRR.