pedagogikę, literaturę niemiecką, francuską, filologię klasyczną, nauki ścisłe), w nauczaniu wszystkich przedmiotów kładziono nacisk na analizowanie ich współczesnymi metodami naukowymi, stosowano też nowoczesne metody dydaktyczne. Ponieważ młodzież żydowska w połowie XIX w. zwykle uczyła się w typowo religijnych szkołach, gdzie nie wykładano świeckich nauk, to w seminarium aż do 1887 r. prowadzono wydział przygotowawczy, na którym kandydaci mogli uzupełnić te braki przed podjęciem studiów na kierunku rabinackim.
Seminarium było w momencie powstania jedną z nielicznych tego typu szkół żydowskich w Europie i stało się wiodącym ośrodkiem kształcenia rabinów w Niemczech, oddziaływując też silnie, jako wzór i poprzez swoich absolwentów oraz migrujących nauczycieli, na nowo tworzone szkoły judaistyczne w innych krajach kontynentu i w USA.