W 1961 w Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie uzyskał dyplom magistra historii, w 1967, na podstawie rozprawy Organizacja pracy polityczno-wychowawczej w 1 Armii Wojska Polskiego (kwiecień 1944 – maj 1945) – dyplom doktora nauk humanistycznych. Pozostawał z tą uczelnią związany od stanowiska starszego asystenta po profesurę. Stopień doktora habilitowanego nauk wojskowych, w zakresie szkolnictwa i wychowania politycznego wojska, uzyskał w 1976 po przedstawieniu dysertacji Wychowanie wojska w Polsce w XVIII wieku. Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych otrzymał w 1990. Przez pewien czas kierował Zakładem Teorii i Historii Wychowania Wojskowej Akademii Politycznej, a w latach 1983–1990 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Pedagogicznych.
W 1991 przeszedł na emeryturę; z armią pożegnał się w stopniu pułkownika. Od września 1993 do końca życia był związany z Katedrą Teorii i Historii Wychowania w Instytucie Pedagogiki na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach.